Bliznowiec – objawy, przyczyny i sposoby leczenia

bliznowiec baza wiedzy

Bliznowiec, określany również jako keloid, swoim wyglądem przypomina narośl. Tworzy go zgrubiała skóra, która gromadzi się nadmiernie w miejscu zranienia na skutek niewłaściwego przebiegu procesu gojenia. Wymiary bliznowca najczęściej są nieco większe niż pierwotne zranienie i często wykraczają poza jego obręb.

Pomimo tego, że bliznowce nie są groźne dla zdrowia i nie wywołują żadnych poważnych konsekwencji zdrowotnych, mogą powodować dyskomfort związany z uczuciem swędzenia, a nawet bolesnością utrudniającą wykonywanie codziennych czynności. Z tego właśnie powodu leczenie bliznowca jest koniecznością.

Wśród skutecznych metod leczenia bliznowców wymienia się zarówno leczenie miejscowe przy użyciu odpowiednich preparatów, zabiegi polegające na niszczeniu tkanek bliznowców, jak i chirurgiczne usuwanie bliznowców. Jakie są główne przyczyny powstawania bliznowców i jakie objawy im towarzyszą?              

Bliznowiec – objawy i przyczyny występowania

Bliznowiec to zmiana skórna, która powstaje z tkanki łącznej. Głównym zadaniem tkanki łącznej jest spajanie miejsc, w których doszło do urazów. Bierze ona czynny udział w każdym procesie naprawczym zachodzącym w całym organizmie człowieka. Jeżeli proces ten przebiega w sposób prawidłowy, wówczas dochodzi do zabliźnienia się rany.

Jeśli natomiast proces zostanie zaburzony (nadmierna produkcja kolagenu), tkanka łączna zaczyna się nadmiernie gromadzić – rozpoczyna się patologiczny proces jej odkładnia. W tym miejscu zaczyna tworzyć się bliznowiec.

Przyjmuje on postać gładkiego guza, bardzo wrażliwego na dotyk, o nieregularnym kształcie i zabarwieniu od ciemnoróżowego, poprzez czerwone, aż po brunatne. Pojawieniu się bliznowca zazwyczaj towarzyszy uczucie świądu oraz bólu.

Ze względu na przyczyny występowania wyróżnia się dwa rodzaje bliznowca:

  • bliznowiec wtórny, który tworzy się w miejscu pierwotnego uszkodzenia skóry na skutek interwencji chirurgicznej, urazu (poparzenia, zadrapania, otarcia, przecięcia), użycia igły podczas szczepienia lub pobierania krwi, rzadziej w wyniku niewłaściwego gojenia się blizn po przebytej ospie lub trądziku;
  • bliznowiec samoistny, występujący beż żadnej widocznej przyczyny (może pojawić się na skutek mikrourazów niewidocznych gołym okiem).

Bliznowiec samoistny najczęściej pojawia się w obrębie klatki piersiowej, w miejscach, w których tkanka podskórna jest najcieńsza. Z czasem bliznowiec ten może swoim zasięgiem objąć kolejne obszary skóry.

Bliznowiec – leczenie

Pomimo tego, że bliznowce w żaden sposób nie zagrażają bezpośrednio życiu i zdrowiu człowieka, wymagają leczenia, które pomoże zatrzymać patologiczny proces gromadzenia się tkanki łącznej. Metod leczenia bliznowców jest kilka.

Należą do nich: opatrunki uciskowe zawierające fluorowane sterydy, wymrażanie przy pomocy ciekłego azotu (krioterapia), leczenie laserowe, terapia radiacyjna, zastrzyki z kortykosteroidami oraz zastrzyki interferonu gamma (hamują proces włóknienia oraz nadmiernej produkcji kolagenu), a także środki do stosowania miejscowego – maści, kremy i olejki nawilżające, zawierające wyciągi roślinne, między innymi z heparyny, alantoinę oraz silikony.

Środki te stosuje się bezpośrednio na miejsce, w którym doszło do zranienia, tuż po zagojeniu się rany. Bliznowce można też usuwać operacyjnie, choć w tym przypadku istnieje ryzyko nawrotów – zwłaszcza, jeśli organizm wykazuje dziedziczne skłonności do bliznowców.

Usuniecie zmiany powoduje bowiem ponowne pojawienie się na skórze rany, w związku z czym organizm na nowo musi rozpocząć proces gojenia, który i tym razem może zostać zaburzony.

Nie jest to jednak regułą. Bywa, że udaje się usnąć bliznowiec bez powikłań, a rana po zabiegu goi się prawidłowo.

Comments

comments

Opublikowane przez dermo expert. Data publikacji:

Copyright©2017 dermo.expert
All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.