Choroby pasożytnicze skóry

leczenie świerzbu

Choroby pasożytnicze to poniekąd temat tabu. Dlaczego? Pomimo tego, że żyjemy w XXI wieku i coraz to więcej mówi się o samoświadomości czy rozwoju medycyny, nadal sporo osób niezmiennie wyraża przestarzały pogląd, iż przypadłości tego typu dotyczą wyłącznie tych, którzy nie dbają o higienę osobistą. Oczywiście nie jest to prawdą. Trudno jednak zmienić pewne przekonania, które od pokoleń tkwią w społecznej świadomości i dlatego właśnie pasożyty mają się całkiem dobrze… Choroby wywołane przez pasożyty to bardzo szeroka grupa schorzeń. Najbardziej zaś ogólny podział to podział na pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne. Zajmijmy się w pierwszej kolejności tymi zewnętrznymi – znienawidzoną wszawicą i świerzbem. Jakie są ich objawy, jak je leczyć i przede wszystkim, w jaki sposób unikać zarażenia?

Świerzb skóry – swędząca choroba

Świerzb u człowieka to choroba zakaźna, którą wywołuje świerzbowiec ludzki. Ten pasożyt skóry to zewnątrzpasożytnicze roztocze, które żywi się komórkami skóry. Samica świerzbowca drąży w skórze korytarze (nory), w których składa jaja. Choroba rozprzestrzenia się głównie poprzez bezpośredni kontakt, rzadziej zaś np. przez pościel i inne rzeczy osobiste chorego. Bardzo często atakuje w żłobkach, przedszkolach i szkołach, gdzie ma doskonałe warunki do rozwoju (duże nagromadzenie ludzi, ciągły bezpośredni kontakt – np. podczas wspólnych zabaw).

Pierwszym charakterystycznym objawem świerzbu jest silne swędzenie, ale nie tylko świerzb może dawać takie objawy. Co zatem przemawia za diagnozą? Świąd w przypadku świerzbu nasila się szczególnie w nocy. Na ciele można zauważyć grudki, plamy i nadżerki. Z powodu intensywnego drapania powstają natomiast z czasem tzw. przeczosy – linijne, powierzchowne ubytki skóry. Pasożyty skórne atakują najczęściej takie fragmenty ciała jak nadgarstki, palce rąk (szczególnie po wewnętrznej stronie), okolice pępka, narządy płciowe, pośladki. Świerzb we włosach czy na twarzy raczej nie występuje.

Jeśli wystąpią objawy, które mogą wskazywać na tę chorobę, należy zgłosić się do lekarza – rodzinnego lub dermatologa. Jak zaradzić tej chorobie? Kiedy już zaatakuje, lekarz przepisze specjalne maści, np. z permetryną lub lindanem. Trzeba stosować je regularnie, zgodnie z zaleceniami. W okresie choroby należy zwrócić szczególną uwagę na higienę osobistą – częste kąpiele, częsta zmiana bielizny, dokładne wypranie i odstawienie na około 2 tygodnie używanej pościeli, ręczników itp. Warto też sięgnąć po domowe sposoby, które będą dopełnieniem terapii – np. okłady z octu na zmienione miejsca, nacieranie olejkami eterycznymi (np. cynamonowym, lawendowym, z drzewa herbacianego) lub kąpiel z dodatkiem olejków.

Choroby pasożytnicze – wszawica pod lupą

Wiele osób na samą tylko myśl o wszawicy doznaje nieprzyjemnego uczucia swędzenia – zwłaszcza na głowie. Nie można się temu dziwić, bowiem wszawica, choć niegroźna, jest wyjątkowo uciążliwa i ciężka do zwalczenia. Choroba ta wywoływana jest przez takie pasożyty zewnętrzne człowieka jak wesz ludzka. Jest to stawonóg, który może zaatakować zarówno skórę głowy, narządy płciowe (wszawica łonowa) oraz odzież, pościel itp. (wszawica odzieżowa, która występuje stosunkowo rzadko w normalnych warunkach higienicznych).

Dorosłe wszy osiągają wielkość nawet do prawie 5 mm, dlatego też stosunkowo łatwo można je dostrzec gołym okiem – zwłaszcza na jasnych włosach, bowiem dorosłe wszy mają ciemniejszy kolor. Niego gorzej rzecz wygląda z jajami, czyli gnidami, które są jasne i bardzo małe. Samica może jednorazowo złożyć nawet do 100 jaj. Usunięcie gnid powoduje pewne trudności, gdyż są one mocno przyczepione do nasady włosa lub odzieży przy pomocy specjalnej wydzieliny. Preparaty na wszy (szampony, płyny, środki o konsystencji żelu) są dość skuteczne i zazwyczaj zabijają większą część robaków i gnid, ale gnidy trzeba usuwać mechanicznie przy pomocy bardzo gęstego grzebienia i palców.

Wszawica, podobnie jak świerzb, jest bardzo powszechnym zjawiskiem w dużych skupiskach ludzkich, głównie w żłobkach i przedszkolach. Można się nią zarazić poprzez osobisty kontakt z chorym lub przez używanie jego rzeczy, np. wspólna szczotka do włosów. Jeżeli chodzi o wesz łonową, tutaj do zakażenia dochodzi przede wszystkim podczas stosunku płciowego. Wspomniana wszawica odzieżowa występuje rzadko i ma zazwyczaj związek z bardzo złymi warunkami higienicznymi.

Jak leczyć i zapobiegać? W aptece można nabyć środki na wszawicę, które sprzedawane są bez recepty. Najważniejsza jest jednak wzmożona higiena – częste sprawdzanie głowy, aby wyeliminować wszy, które potencjalnie mogą przetrwać kontakt ze specjalnym preparatem. Warto też dokładnie wyprać pościel, ręczniki, bieliznę i inne rzeczy osobistego użytku. Spinki, gumki do włosów, grzebienie i tym podobne akcesoria najlepiej wyrzucić – w ostateczności można te przedmioty zapakować do szczelnego worka i włożyć na kilka dni do zamrażarki.

Comments

comments

Opublikowane przez dermo expert. Data publikacji:

Copyright©2017 dermo.expert
All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.