Czy łuszczyca jest uleczalna – sposoby leczenia łuszczycy i rokowania

łuszczyca skóry głowy

Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą układową, która należy do chorób autoimmunizacyjnych. Jej rodzajów jest bardzo wiele i każdy z nich przybiera nieco inny wygląd na skórze. Zdecydowanie jednak najczęściej występującym typem łuszczycy jest łuszczyca zwykła, atakująca blisko 80-90 % wszystkich chorych. To właśnie ona objawia się wypukłymi obszarami skóry pokrytymi charakterystyczną srebrnobiałą łuską. Cierpiącym na tę przypadłość sen z powiek spędza przede wszystkim pytanie o to, czy łuszczyca jest uleczalna? Jeśli i Ty podejrzewasz u siebie tę chorobę lub cierpisz na nią od dłuższego czasu, poznaj najważniejsze informacje i nie daj się więcej niczym zaskoczyć.

Cała prawda o łuszczycy

Jak zostało nadmienione, łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą układową, która daje charakterystyczne objawy skórne. Zarówno kobiety i mężczyźni narażeni są na nią w równym stopniu, ponieważ łuszczyca nie wybiera płci. Może się ona ujawnić w absolutnie każdym wieku, zarówno we wczesnym dzieciństwie, jak i w późnej starości, choć statystyki pokazują, że największa liczba zachorowań dotyczy osób po 20. i 30. roku życia.

Kolejne istotne pytanie – czy łuszczyca jest zaraźliwa? Nie! I warto to podkreślić, bowiem naprawdę nie ma możliwości zarażenia się łuszczycą. Wielu chorych skarży się na to, że czują odrzucenie otoczenia. Wszystko to wynika ze zbyt małej świadomości społecznej dotyczącej tej choroby.

Czy łuszczyca jest dziedziczna? Tak. Łuszczyca jest chorobą warunkowaną genetycznie. Badania wskazują, że jeśli np. u jednego z bliźniaków jednojajowych pojawiła się choroba, ryzyko jej wystąpienia u drugiego wynosi aż 70-80 %. Nieco mniejsze ryzyko występuje, jeśli na przypadłość tę cierpią rodzice lub inni członkowie rodziny.

Czy łuszczyca jest wyleczalna?

Ta kwestia wymaga szerszego omówienia i bardzo jasnego postawienia sprawy. Nie, łuszczycy nie da się całkowicie wyleczyć, a każdy, kto twierdzi, że łuszczyca jest uleczalna – albo kłamie, łudzi się lub… myli. Kłamią przede wszystkim ci, którzy na nieszczęściu innych chcą zarobić, wmawiając, że mają cudowne zioła czy tabletki na tę przypadłość. Łudzą się chorzy, którzy często odchodzą od konwencjonalnego leczenia i zrozpaczeni chwytają się wszelkich innych sposobów – wierzą w słowa oszustów, bo chcą wierzyć, że mogą się pozbyć tej uciążliwej choroby raz na zawsze.

Mylą się zarówno chorzy, jak i niejednokrotnie sami lekarze. Istnieje bowiem szereg chorób, dawniej określanych mianem przyłuszczyc, które zwodzą czasem nawet specjalistów. Doskonale imitują łuszczycę – zmiany mogą się utrzymywać tygodniami, miesiącami, a nawet latami, a później w wyniku leczenia lub nawet samoistnie znikają i nie nawracają.

Sposoby leczenia łuszczycy

To, że ktoś cierpi na łuszczycę, wcale nie oznacza, że będzie musiał borykać się ze zmianami skórnymi cały czas – od chwili wystąpienia do końca życia. Charakterystyczną cechą choroby jest to, że ma ona okresy remisji. Zmiany wówczas ustępują i znane są przypadki osób, które nie miały nawrotu przez długie lata. Aby jednak utrzymać remisję jak najdłużej, należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza i prowadzić zdrowy styl życia. Co sprzyja zaostrzeniu objawów? Infekcje bakteryjne górnych dróg oddechowych, infekcje wirusowe i grzybicze, wszelkie mechaniczne uszkodzenia skóry (zarówno zadrapania, ucisk, jak i oparzenia), palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, długotrwały stres, niektóre leki (m.in. niektóre grupy leków na nadciśnienie czy depresję), źle dobrane kosmetyki, nieodpowiednia odzież (sztuczna, uniemożliwiająca skórze oddychanie).

Na to wszystko trzeba zwrócić uwagę i zmienić pewne nawyki, jeśli są złe. Wielu specjalistów sugeruje, że poprawę może przynieść przejście na dietę bezglutenową. Jak już zostało wspomniane we wstępie, istnieje wiele typów łuszczycy, każdy organizm jest inny, zatem każdy chory musi poniekąd eksperymentować (w granicach zdrowego rozsądku, aby nie zaostrzyć objawów!) i odnaleźć swój własny sposób na remisję.

Kiedy zaś nastąpi nawrót choroby, zwalcza się ją po pierwsze miejscowo. Służą do tego maści takie jak salicylowa, salicylowo-siarkowa, solankowa, mocznikowa. Jeśli leczenie miejscowe nie przynosi efektów, należy zastosować leczenie ogólne m.in. retinoidami, kortykosteroidami, antybiotykami, metotreksatem. Warto wypróbować również fototerapię i fotochemioterapię. Zdecydowanie jednak pierwszym i najważniejszym krokiem jest znalezienie dobrego dermatologa, który będzie prowadził leczenie.

Comments

comments

Opublikowane przez dermo expert. Data publikacji:

Copyright©2017 dermo.expert
All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.