Łysienie bliznowaciejące – przyczyny i sposoby leczenia

Łysienie bliznowaciejące to specyficzny rodzaj łysienia, dotykający przede wszystkim kobiety między 30. a 50. rokiem życia. To bardzo rzadko występująca choroba, określana także jako łysienie rzekomoplackowate. Jakie są przyczyny tego schorzenia? Jak wygląda leczenie łysienia bliznowaciejącego?

Łysienie bliznowaciejące to rodzaj łysienia prowadzący do wypadania i trwałej utraty włosów. To dolegliwość o trudnej klasyfikacji, problematyczne jest także wskazanie bezpośredniej przyczyny.

Łysienie rzekomoplackowate – objawy

Ten typ łysienia zwykle lokalizuje się w okolicy czołowo-ciemieniowej. W niektórych przypadkach, choć stosunkowo rzadkich, objawy łysienia rzekomoplackowatego mogą być widoczne także w okolicy zausznej lub potylicznej. Niekiedy zmiany chorobowe obejmują także rzęsy i brwi.

Zmiany w liczebności włosów pojawiają się powoli. Początkowo powstają ogniska, które powiększają się stopniowo. W obszarach łysienia bliznowaciejącego skóra staje się błyszcząca, pozbawiona widocznych mieszków włosowych. W obrębie ognisk chorobowych nie stwierdza się stanu zapalnego.

Charakterystyczne są pojedyncze kępki włosów, przypominające wyglądem pędzelki. Jedną z odmian łysienia rzekomoplackowatego jest łysienie zanikowe, jednak w tym przypadku dochodzi do rozwoju stanu zapalnego, który uszkadza mieszki włosowe.

Łysienie bliznowaciejące to tak naprawdę cała grupa chorób związanych z trwałą utratą włosów wynikającą ze zbliznowacenia tkanki łącznej. Powstawaniu ognisk łysienia i wypadaniu włosów towarzyszy pieczenie skóry głowy oraz nieprzyjemne, dokuczliwe wręcz swędzenie.

Łysienie bliznowaciejące – przyczyny

Znanych jest wiele czynników, które mogą przyczyniać się do rozwoju łysienia bliznowaciejącego. Jedną z przyczyn są zaburzenia genetyczne, w tym: rybia łuska, choroba Dariera, wrodzone pęcherzykowe oddzielanie się naskórka, rogowacenie mieszkowe wyłysiające.

Na pojawianie się schorzenia mają wpływ niektóre czynniki fizyczne, jak uszkodzenia mechaniczne lub chemiczne skóry, promieniowanie jonizujące. Do rozwoju łysienia bliznowaciejącego mogą przyczyniać się także: obecność guzów (nowotwory złośliwe skóry, chłoniaki, naczyniaki), niektóre choroby zakaźne (kiła, trąd, półpasiec, dermatozy) oraz inne schorzenia, takie jak: skrobiawica, toczeń rumieniowaty, pemfigoid bliznowaciejący, liszaj twardzinowy, liszaj płaski, twardzina ograniczona czy sarkoidoza.

Dokładna etiologia łysienia bliznowaciejącego nie została dogłębnie zbadana, jednak teorii jest wiele. Powyżej podano czynniki, które przyczyniają się do rozwoju tego schorzenia.

Bezpośrednią przyczyną objawów łysienia bliznowaciejącego jest zastąpienie mieszków włosowych przez włóknistą tkankę łączną (tzw. tkanką bliznowatą) i zeszkliwiały kolagen. Prowadzi to do nieodwracalnego wypadania włosów.

Łysienie bliznowaciejące – leczenie

Pojawienie się objawów łysienia bliznowaciejącego może być sygnałem toczącej się w organizmie poważnej choroby, choć nie we wszystkich przypadkach tak właśnie jest. Niemniej po wystąpieniu pierwszych symptomów warto udać się na konsultację do dermatologa.

Pomocna może być także konsultacja u specjalisty zajmującego się chorobami włosów, czyli u trychologa. By móc jednoznacznie postawić diagnozę, lekarz zleca wykonanie badania histopatologicznego, które polega na pobraniu fragmentu skóry.

Łysienie czołowe bliznowaciejące można leczyć, jednak w większości przypadków nie przynosi to zadowalających efektów. Najczęściej należy objąć terapią schorzenie podstawowe, które wywołało objawy łysienia bliznowaciejącego, by zahamować rozwój choroby.

Terapia farmakologiczna ma na celu spowolnienie postępu zmian. W łysieniu bliznowaciejącym dochodzi do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych, proces ten jest nieodwracalny, dlatego tak trudne jest leczenie tej dolegliwości.

Podejmuje się próby leczenia łysienia bliznowaciejącego za pomocą leków przeciwmalarycznych, izoniazydu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Większą skuteczność wykazuje miejscowe stosowanie glikokortykosteroidów.

Łysienie bliznowaciejące można leczyć także chirurgicznie poprzez usunięcie zbliznowaciałej tkanki, a następnie przeszczepienie owłosionej skóry głowy lub samych włosów.

Comments

comments

Opublikowane przez dermo expert. Data publikacji:

REKLAMA

Copyright©2018 dermo.expert
All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.